In vogelvlucht even een overzicht van wat er gebeurt indien een werknemer ziek wordt. De eerste twee jaar vindt er loondoorbetaling door de werkgever plaats. Veelal in de verhouding 100% in het eerste jaar en 70% in het tweede jaar. Na afloop van deze twee jaar wordt beslist of de werknemer voor de Wet Werk Inkomen naar Arbeidsvermogen (WIA) in aanmerking komt. In grote lijnen zijn er drie situaties te onderscheiden:

1. de werknemer is voor minder dan 35% arbeidsongeschikt. De werknemer blijft gewoon in dienst en de werkgever dient in samenspraak met de werknemer tot een oplossing te komen
2. de werknemer is voor meer dan 35% en voor minder dan 80% arbeidsongeschikt. Dit is de categorie waar een WIA-hiaat kan ontstaan
3. de werknemer is voor meer dan 80% arbeidsongeschikt. De werknemer verhuist naar de IVA (Inkomensvoorziening Volledig Arbeidsongeschikten en krijgt een uitkering van 70% van het laatstverdiende salaris. Hier is ook sprake van een inkomensachteruitgang, maar deze wordt als zodanig veelal niet opgevuld.

Zoals gezegd, start na twee jaar ziekte de WIA-uitkering. Allereerst ontvangt de werknemer een loongerelateerde uitkering van 70% van het dagloon, verminderd met het op dat moment met werken verdiende inkomen. De duur van deze uitkering is afhankelijk van de leeftijd van de werknemer en is te vergelijken met de tabel die we kennen voor de WW-uitkeringen.

Voorbeeld: Een man van 45 jaar krijgt gedurende 2,5 jaar deze uitkering. Na deze periode ontstaat de zogenaamde vervolguitkering, eigenlijk hetgeen we ook kenden onder de WAO. Met name voor gedeeltelijk arbeidsongeschikten (categorie van 35 tot 80%) kan hier de WIA-hiaat ontstaan. In dit voorbeeld ontstaat dat dus voor de man van 45 jaar na 4,5 jaar.

Bij de bepaling van de vervolguitkering gaat het UWV bepalen in hoeverre de werknemer in staat is gebleken zijn restverdiencapaciteit in te vullen. Is de invulling van de restverdiencapaciteit minder dan 50%, dan zal de vervolguitkering niet meer gebaseerd zijn op het dagloon voor deze werknemer, maar op het minimumloon. Bij een werknemer met een arbeidsongeschiktheidspercentage van 50% komt dit neer op een uitkering van 35% van het minimumloon, een vervolguitkering van EUR 5.773 per jaar, die wellicht wordt aangevuld tot 70% van het minimumloon op grond van de Toeslagenwet. Indien zijn oorspronkelijke salaris hoger dan EUR 40.000 was voordat hij ziek werd, is dit een enorme achteruitgang. Gaat deze gedeeltelijk arbeidsongeschikte wel weer aan het werk, dan leidt dit natuurlijk niet tot zulke grote achteruitgangen in het salaris. De boodschap van Den Haag is duidelijk: degene die kan werken, moet weer aan het werk!

In de praktijk van alle dag is het allereerst zaak om dit voor het voetlicht te krijgen bij werkgevers en werknemers. Dit valt nog niet mee, want er heerst op dit punt een behoorlijk ongeloof bij beide partijen. Welke verzekeringsoplossing kiezen werkgevers en werknemers? Sommige verzekeraars gaan namelijk zover dat zij het gehele gemis aan inkomsten gaan bijverzekeren in de WIA-hiaatverzekering.

Voorbeeld:
Bij een oorspronkelijk inkomen van EUR 40.000 zoals in het eerdere voorbeeld en een restinkomen van EUR 11.546 (70% van het minimuminkomen) krijgt de desbetreffende werknemer een uitkering van EUR 16.454 (70% van EUR 40.000 = EUR 28.000 minus EUR 11.546). Een andere oplossing verzekert een hiaat tot maximaal 20% van het oorspronkelijk inkomen, te vergelijken met een soort vaste lasten-AOV.

U begrijpt dat aan beide verzekeringsoplossingen behoorlijk verschillende prijskaartjes hangen. Een vraag die hier echter aan voorafgaat, is of de verzekering van het gehele verlies aan inkomen wel in de geest van deze wet is. Kortom, genoeg stof tot discussie.

Bron: FID weekbericht nr. 13